Saga Byggðasafns Vestmannaeyja

Byggðasafn Vestmannaeyja var stofnað árið 1932.
Frumkvöðull að stofnun safnsins og driffjöður í áratugi var Þorsteinn Þ.Víglundsson, en hann sá hættuna á því að menningarverðmæti myndu fara forgörðum ef ekki yrði hafist handa við söfnun þeirra.
Fyrstu árin var munum komið fyrir í geymslu á heimili hans, en síðar fékk safnið inni á háalofti nýbyggingar Gagnfræðaskólans, og árið 1964 var safnið opnað almenningi á 3. hæð Sparisjóðsins. 1978 opnaði safnið á ný eftir gos í Safnahúsinu. 

 

Byggðasafn á eldstöðvum
23. janúar 1973 hófst eldgos á Heimaey.
Þann 27. janúar lagði sex manna hópur undir stjórn Þorsteins Þ. Víglundssonar af stað til Eyja frá Þorlákshöfn með Gullbergi Ve til þess að koma munum úr Byggðasafninu í örugga geymslu á fastalandinu. Í hópnum voru m.a. synir Þorsteins og fleiri skyldmenni.
Unnið var sleitulaust að því að búa muni Byggðasafnsins undir flutninginn dagana 28. og 29. janúar.
Mununum var komið fyrir í fjórum gámum og voru þeir fluttir með Dettifossi til Reykjavíkur.

Í Reykjavík tók á móti þeim Þór Magnússon þjóðminjavörður, sem ásamt sínu fólki kom mununum fyrir í geymslum Þjóðminjasafnsins. Alls tók þessi ferð tæpa fjóra sólarhringa..